కధలో రాజకుమారి

కధలో రాజకుమారి జీవితం అందంగా ఊహించుకుంటాం, పుట్టుకతోనే అదృష్టం తన్నుకొచ్చింది, జీవితం పూల బాట అనుకుంటాం కానీ అనుభవించేవాడికి మాత్రమే తెలుస్తుంది ఆ బంగారు పంజరపు బాధ.  ఇంట్లో అన్ని ఉన్నాయి కూర్చోపెట్టి అడిగిందల్లా కొనిపెట్టే నోరు మెదపని భర్త ఉన్నాడు నీకు ఏంటి చెప్పు అంటూ వేళాకోళం ఆడే జనాలకేం తెలుసు నాలో గూడుకట్టున్న బాధ ఏంటో.

ఆడపెత్తనం ఉండే ఇళ్ళు  చూశాను  కానీ ఆ కిటుకేంటో ఎప్పటికీ అర్థం కాదేమో నా లాంటి వాళ్లకి, అమెరికా సంబంధం అనగానే జీవితం ఒక ఒడ్డున పడిపోయినట్టే అని సంబర పడిపోయిన అమ్మ, నాన్న, మేనమామలు ఆ ఆత్రంలో పసుపు బట్టలతో అమెరికా వెళ్లి పాడె  మీద తిరిగొచ్చిన సుబ్బయ్య మామ కూతురు గురించి మర్చేపోయారు, గుర్తుంటే మాత్రం మా అమ్మాయి అదృష్టం ఆ పిల్ల లాగ కాదు అని సర్దిచెప్పేసుకుంటారు కానీ లక్ష్మీ  దేవి తలుపు తడితే వద్దనుకుంటారా ఏంటి.  అసలే ఊరందరిలో చివరాఖరుగా అమెరికా మొహం చూడని కుటుంబం మాదే కదా, ఎలా వదలుకుంటాం ఈ అవకాశం.  కుర్రాడు బుద్ధిమంతుడు, కానీ కట్నం అడగట్లేదు, పైగా చార్జీలకు ఖర్చులు కూడా పెట్టఖ్ఖర్లేదు తానే తీసుకెళ్తాడు అన్నాడు, ఇంకేం దివిటీలు పెట్టి వెతికినా దొరకని ఆణిముత్యం మా పాలిన  పడింది అని సంబరం జరుపుకోటమే సరిపోయింది.


పెళ్లి అయ్యి అవ్వంగానే కట్నం వద్దు అంటే మాత్రం ఆడపిల్లకి ఇవ్వాల్సింది కూడా ఇవ్వకుండా చెయ్యి దులిపేసుకున్న పుట్టింటివారు అనే సూటిపోటి మాటలు అనే అత్తా మామ ఆడపడుచు, చెప్పినా కూడా ఊహించుకుంటున్నావు  అని నోరు నొక్కే తండ్రి, నా తల్లితండ్రుల మీద ఇన్ని అబాండాలు వేస్తావా అని గయ్యిన లేచే భర్త...  ఏ తలుపు తడితే ఏమి లాభం, ఎవరు పట్టించుకోని కాడికి చెప్పటం ఎందుకు అనుకుని అప్పుడు మూగబోయిన స్వరం మళ్ళీ లెగవలేదు.   చెవులుండీ చెవుడు, నోరుండీ మూగలాగా బ్రతుకు సాగిస్తేనే ప్రశాంతత అని పెదవుల మీద నవ్వు చెదరకుండా చూపించిన భర్త ముందు, అల్లుడు ఎదురుపడి అరపైసా అడగనంత వారు ఆణిముత్యం అనుకునే తల్లిదండ్రుల ముందు మనసులో ఉన్న మాటమా చెప్పటం అనవసరం అనుకుని రాజీ పడిపోయి బ్రతకటమే.

అమెరికాలో మహారాణి వాసం, అంట్లు కడిగే మిషను, బట్టలు ఉతికి ఎండేసే  మిషను, ఇల్లు ఊడ్చి తుడిచే పనిలేదు అష్టైశ్వర్యాలు రాసులు పోసి మరీ ఉంటాయి అనుకుంటారు ఎప్పుడు ఇటు అడుగు పెట్టని వారు, పొద్దున్న లెగిచి మన పని మనం చేసుకుని ఉద్యోగం చేసొస్తే, ప్రపంచాన్ని భుజం మీద మోసేస్తున్నాం అనుకుని గారంగా చూసే అమ్మ లేదు, ఎంత చేసినా ఏమి చేస్తుంది పొద్దున్న లేచి ఇంత  వండి పడెయ్యటమే కదా అనుకునే భర్తకి పొంతన లేదు.   రోజంతా ఎదురు చూసి అష్టకష్టాలు పడి  ఇంటర్నెట్లో చూసి వంట చేస్తే, తినేసి అమ్మ దగ్గర నేర్చుకో, అత్తయ్య ఏమి నేర్పినట్లు లేదు అని దెప్పిపొడిచే భర్త  మీద ప్రేమ కురిపించెయ్యాలి అంటే మనసు రాదు కానీ నటించటమే దారి.  పుట్టినూరు, దేశం వదిలేసి ఇంట దూరం చేరినాక ఇంకొకరు తెలియదు కాబట్టి అన్నీ మర్చిపోయి మళ్ళీ ఇంకొంచెం బాగా చెయ్యాలి అనుకుని రోజులు వెళ్లదీయటమే.

ఒక బిడ్డ కడుపున పడితే బ్రతుకు మారుతుంది అంటే వర్క్ స్టేటస్, వీసా, గ్రీన్ కార్డు, జీతం, అన్నీ కుదరాలి తరవాత ఇదే దేశంలో ఒక బిడ్డని కంటే సిటిజెన్ అయిపోతారు ఇదీ ప్లాను, ఇద్దరం కలిసి కదా ఆలోచించుకోవాలి, ఓహ్, మర్చేపోయాను నేను మనిషిని కాదుగా, భర్త నిర్ణయిస్తే భార్య వెనుక నడవటమే కదా నా నుంచి expect  చేసేది.

ఎలాగో  ఇన్ని కడతేరి, గండం గట్టెక్కి బిడ్డ కడుపున పడ్డాక, పురిటికన్నా అమ్మ వస్తుంది కదా అనుకుంటే, అబ్బో ఆరు నెలలు ఇంకో మనిషిని పోషిస్తే ఎంత ఖర్చో, ఎందుకు సరిపెట్టేద్దాం అని భర్త అంటే ఏమి చెయ్యలేక pregnancy  హార్మోన్స్ ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నా సరే నోరు నొక్కేసుకుని కాలం వెళ్లదీయటమే.   ఇప్పటికైనా పంజరంలో నా జీవితాన్ని అమ్మ నాన్న తెలుసుకుని ఏదైనా చేస్తారేమో అనుకుంటే, మమ్మల్ని చూడకపోయినా పర్లేదు నువ్వు బాగున్నావుగా అంటూ మళ్ళీ సర్దుకుపోయిన వాళ్ళు.  అసలు నన్ను ఒక అయ్యా చేతిలో పెట్టి నన్ను దులిపేసుకున్నారా అని మరింత కుంగిపోవటం తప్ప ఏమి చెయ్యను.

అడపా దడపా వచ్చే అత్తామామ, ఫోన్లో పలకరించే అమ్మ నాన్న, ఇంట్లో అనునిత్యం మేమున్నాం అంటూ ఇద్దరు పిల్లలు, వాళ్ళని బడికి, అక్టీవిటీలు అంటూ తిప్పటానికి పడవ లాంటి పెద్ద కారు, పెద్ద లంకంత కొంప, చిట్టి ముత్యాల్లాంటి పిల్లలు, నవ్వుతూ ఉండే భర్త... ఎంతైనా పెట్టి పుట్టాను కదా....   అన్నీఉన్నా ఏది తృప్తి నివ్వని రాజకుమారి కధ   నా కధ రెండు ఒకటే

అంతర్మధనం - కధాంబుధి 3

నిద్రలో ఏమి కల వచ్చిందో మెత్తగా నవ్వుకుంటున్న నా చిట్టి తల్లి మొహంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయా చాలా సేపు.  ఏమి పట్టనట్టు సర్వం మరిచి అమ్మ ఉంది పక్కన అని ఒక చేతిని నాకు తగిలేటట్లు పెట్టుకుని ఎంచక్కా నిద్రపోతుంది... అలా చూస్తూనే ఆ పసికందుని ఇంకొంచెం పొదవి పట్టుకుని ముడుచుకుని తన వంటి నుంచి వస్తున్న బేబీ సోపు వాసనని పీల్చుకుంటూ ఒక్కసారి కళ్ళు మూసుకుంటే గతం.. అరె నన్నెలా మర్చిపోయావ్ అంటూ పరుగు పెట్టి వచ్చేసింది... సినిమాలో చూపించినట్టు రింగులు తిరగదు, పొగల్లోంచి రాదు.. ఒక వరదలాగ ఆలోచనల్లో వచ్చి నన్ను కదిలించేస్తుంది.. ఎప్పటిలాగే ఈ రోజు కూడా...నువ్వు భలే నిద్రపోతావు అలా నడుం వాల్చగానే ఇలా కళ్ళు మూతలు పడిపోతే అదొక వరం అని మా అమ్మ అంటుంటే.. ఓస్ ఇది కూడ ఒక బ్రహ్మవిద్యా అనుకుని నవ్వేదాన్ని.. ఇప్పుడు తెలుస్తోంది నిద్రా మరుపు దేవుడు మనిషికిచ్చిన అద్బుతమైన వరాలు అని..


ఒకప్పుడు అందరిలాగే నేను కూడ నా లాంటి వాళ్ళని ఒక రకమైన తేడాగా చూసేదాన్నేమో.. అసలెవరైనా పిల్లలు తల్లి తండ్రి ఉండి కూడ లేనట్లు బ్రతుకుతుంటే చాలా బాధ పడేదాన్ని, ఎంతగానో వాదించి గోల పెట్టేదాన్ని.. ఎందుకు కనాలి అలాంటప్పుడు ఈ పిల్లల్ని అని ఒక రకంగా ఈసడిన్చుకునేదాన్ని కూడ.. ఒక రకమైన కోపం, కసి.. మీ జీవితాలు మీ ఇష్టం ఆ పసికందుని ఎందుకు తేవాలి ఈ ప్రపంచంలోకి అని ఎంతో అనుకునేదాన్ని.  అందుకేనేమో అమ్మమ్మ చెప్పేది ఎప్పుడు దేన్నీ అసహ్యించుకోవద్దు ఏమో ఎవరికి తెలుసు రేపు అది మనకే జరగోచ్చు, లేదా మనమే అలా చేయొచ్చు అని, అప్పుడు యవ్వన గర్వం కదా.. పోమ్మా, నువ్వెప్పుడు ఇంతే అని దాటేసే దాన్ని.. being on the other side of the spectrum అంటే ఏంటో ఇప్పుడు తెలుస్తుంది.  ఎలాంటి బలమైన కారణాలు ఉంటాయో అనిపిస్తుంది.   జీవితంలో ఎన్నో కోణాలు ఉంటాయ్ అని అవి మెల్లిగా మన జీవితంలో ఆవిష్కరింపబడినప్పుడు కదా తెలిసేది.  రెండేళ్ళ క్రితం నేను కూడ నమ్మలేనేమో నాలో ఇంత తెగువ ఉంది అని, నేను ఇంత మొండి జీవాన్ని అని.


జీవితంలో ఎన్నో ప్రయాణాలు... నేను ఎన్నో చేసాను కాని నన్ను ఎంతగానో ప్రభావితం చేసినవి రెండు.. ఒకటి కోటి ఆశలతో వైవాహిక జీవితంలో అడుగుపెట్టడం.. రెండోది కూలిపోయి నిలదొక్కుకునే ప్రయత్నంలో  వెనుదిరిగి రావడం... ఇంకా అంతా కళ్ళకి కట్టినట్లే ఉంది.. ఎన్నాళ్ళు వేదిస్తుందో నన్ను ఈ జ్ఞాపకం.. ఎప్పటికైనా నన్ను విడుతుందో లేదో..




ఎన్నో కలలు గూడు కట్టుకుని, ఎంతో ఆసతో ఎగిరిపోయిన నేను రెక్కలు తెగి కన్నీళ్ళ కడలిలో కొట్టుకుని తిరిగి నా ఊరే చేరుకున్నాను.  ఎన్నో రోజులు పట్టలేదు ఆ బంగారు కల కల్ల అని తెలుసుకోవడానికి.  గుండెల్లో దుఖం సుడులు తిరుగుతుంది, దాన్ని గొంతులో నించి రాకుండా దాయటం చాలా కష్టంగా ఉండి.. నోరు కాబట్టి మూయగాలిగాను కాని కళ్ళు మాత్రం మేము వినం, ససేమిరా అని మొరాయిన్చేసాయి మరి.. ఎవరి ముందు బేల అయిపోకూడదు అనే నా ప్రయత్నం నన్ను నిలవనియ్యట్లేదు..శరీరంలో వణుకు... అణచిపెట్టిన ఉద్విగ్నత అంతా నన్ను నిలువునా కంపింప చేస్తుంది మరి.  "why me??" ఇదే ప్రశ్న భగవంతుడి ని ఎన్ని వేళ సార్లు అడిగానో, నోరు, మనసు నొప్పి పుట్టే లాగ.. అసహాయత అంటే ఏంటో అనుభవంలోకి వచ్చింది.. ఎవరికి నేను ఏమి పాపం చెయ్యలేదే, తెలిసి తెలిసి ఎవరికి ఎలాంటి హాని చెయ్యలేదే మరి ఎందుకు.. అందమైన భవిష్యత్తు గురించి కలలు కనడం నేరమా... అమాయకంగా పెళ్లి అనే బంధనంలో ఇరుక్కుని పోవడం ఒక పెద్ద పాపమా.. ఎంతమంది సుఖంగా, సంతోషంగా లేరు పెళ్లి చేసుకుని.. నా రాతే ఇలాగ తగలడిపోవాలా?   అవును ప్రేమించడం తప్పా.. నిజమే నేను ప్రేమించాను, ప్రేమించే పెళ్లి చేసుకున్నాను, అందరిని ఒప్పించే చేసుకున్నాను అదే నేను చేసిన పాపమా?


ఎలా ఉండేదాన్ని ఒకప్పుడు, నవ్వుతూ, తుళ్ళుతూ, పారే సెలయేరు లాగ.. కిల కిలమంటూ ఎప్పుడు చిరునవ్వుతో, ఎప్పుడో కాని రాని కోపం ఎప్పుడు నీడల్లే ఉంటూ, కట్టలు తెచ్చుకున్న ఆవేశం మాటల్లో బయటికి వస్తూ.. నన్ను నేనే గుర్తించలేనంత భయంకరంగా ఎప్పుడు ఐపోయింది.  ఆనాటి రూపం తలుచుకుంటే మళ్లీ వరదలాగ పొంగుకోచ్చిన దుఖం.. ఎగిసిపడే కెరటంలాగా, ఉత్సాహ తరంగంలాగా, గల గలా ఎప్పుడు ఏదో పని కల్పించుకుని చిన్న చిన్న ఆనందాలే జీవితం అంటూ ప్రతి నిమిషం సంతోషంగా ఉండే నేనేనా ఈరోజు ఇలా ఉన్నాను.. మనిషిని మూగబోయానా... లేదు లేదు మనసే మూగవోయింది.  ఏ ముహూర్తాన అతనిని చూసానోకాని చేష్టలుడిగి అలాగే ఉండిపోయా నాడు నేడు కూడా.


రూపం, దాన్ని మించిన మంచి గుణం, పెదవుల మీద చెరగని చిరునవ్వు, ఆడవారి మీద చెప్పలేనంత దయ, ప్రేమ.. కన్నా తల్లి అన్నా తోడబుట్టిన చెల్లి అన్నా ఎంతో మమకారం.  స్త్రీలు చాలా కష్టాలు పడుతున్నారు అని జాలిపడి పోయే స్వబావం.. ఇవి నన్ను కట్టి పడేసిన అంశాలు... మాట మాట కలవడం, ఒకరి భావాలు ఒకరికి నచ్చడం, ఇదిగో అంటే అదిగో అనుకునే లోపు అందరిని ఒప్పించి మా పెళ్లి.. ఎన్నో కలలు, బంగారు భవితకి పూల బాటలు, తియ్యని తలపులు.. అన్ని రెండునాళ్ళ ముచ్చటే అయ్యాయి.


గృహ హింస అంటే కొట్టడాలు , తిట్టడాలు , తాగి రావడాలు, అత్తా ఆడపడుచుల ఆగడాలు అనుకునే దాన్ని అంతవరుకు.  నవ్వుతూ తిట్టగల విద్య ఒకటి ఉంటుంది అని తెలిసుకునే సరికే చాలా ఆలస్యం ఐపోయింది.  అతనంటే ఉన్న వెర్రి ప్రేమకి ఉద్యోగం వదిలి అతని వెంట వెళ్ళడం ఎంత తెలివి తక్కువ పనో ఇప్పుడు తెలిసి వస్తోంది.  ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకోవడం అంటే ఇద్దరు ప్రేమించుకోడం అనుకున్నానే కాని నేను ప్రేమించడం అతను ఆ ప్రేమను పొందడం అని నిర్వచించిన నాడు నా మనసుకు తగిలింది తొలి ముష్టిఘాతం.. వివాహ బంధం మీద అమితమైన ప్రేమ, అంతులేని గౌరవం,  ఎలాగైనా కుటుంబాన్ని చక్క దిద్దుకోవాలి అని తాపత్రయం... ఇదేదో చిన్న అపశ్రుతి, అదే సర్దుకుంటుంది.. ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోలేదు ఇంకా అతనే తెలుసుకుంటాడు.. పెళ్ళైన తొలి నాళ్లలో అందరు ఈ ఫేజ్ నించి వెళ్తారు, సామర్ధ్యం తో నిలబెట్టుకోవడమే గృహిణి ధర్మం అని ఎన్నో తలపోసాను.. అన్ని వృధా ప్రయత్నాలే అని తెలుసుకుని కూడ.. చ్చ, నేను failure కాదు అని మొండిగా ఇంకా అలాగే ఉండిపోయాను... వెనుదిరగడం చేతకానితనం అని అనుకుని ఇంకొంత కాలం ఆగి చూసాను... కాని ఎంత కాలం?  ఈ అర్థం లేని ప్రయాణం.


సుతి మెత్తని సున్నితత్వం, దృడమైన సామర్ధ్యం ఈ లక్షణాలే నాకు వెన్ను దన్నుగా ఉంటాయి అని అనుకుంటాను నేను.. పెళ్లి అనుకున్నప్పుడు నా కోరిక, ప్రతీ ఆడపిల్ల అదే కోరుతుందేమో మరి, అందరి లాగ కలహాలు మనస్పర్ధలు మా మధ్య రాకూడదు, మా జంట అంటే ఆదర్శ జంట అని అందరు అనుకోవాలి అని.. అదే తపన.  జీవతంలో సర్దుకుపోవాలి, ఒకరి కోసం ఒకరు.. అసలు ఇరువురు కాదు ఒక్కరు అన్నట్టే ఉండాలి అని.  కాని నిర్దిష్టంగా ఎప్పుడు ఒకటే నిర్ణయం... మనసు పొరల్లో ఎప్పుడో చిన్ననాడే నా చుట్టు పక్కన జీవితాలని చూసి తీసుకున్న నిర్ణయం.. ఇద్దరూ సర్డుకుంటేనే కలిసి మనగలం, ఒకరికి ఇంకొకరిని ఉద్దరిస్తున్నాం అనే భావన ఉన్న, లేదా రెండో వారికి అది కలిగినా కలిసి ఉండి నరకం చేసుకోవడం వ్యర్ధం అని..




పెళ్లి చేసుకునే ముందు నాలో తనకి బాగా నచ్చిన అంశాలు, ఇప్పుడు ఎందుకు నచ్చట్లేదు.. అప్పుడు కలుపుగోలుతనం ఇప్పుడు లేకితనం ఎందుకు అయ్యింది, అప్పుడు అభ్యుదయంగా అనిపించిన అవే భావాలు ఇప్పుడు ఎందుకు నసగా అనిపిస్తున్నాయ్... ఎప్పుడు నువ్వు మాట్లాడితే వినాలని ఉంది అనే మనిషి పెళ్లి అయ్యాక నోరు ఎత్తితే చాలు.. ఆపెయ్యమని సైగ చెయ్యడం ఎందుకు.. ఒకప్పుడు నచ్చినది ఈ రోజు ఎందుకు నచ్చట్లేదు.. అది నచ్చకపోవడం కాదు భరించలేకపోవడం అనేది మెల్లిగా తెలిసి వచ్చింది.  రెండు కుటుంబాలు కలయిక పెళ్లి అంటారు, నిజమే కాని రెండు జీవితాలు కూడ ముడిపడే బంధం పెళ్లి.. ఆ కుటుంబ సభ్యులు కోసం బ్రతకడం మాత్రమే కాదు.. నాకు నువ్వు నచ్చావ్ ఇప్పుడు నా ఇంట్లో వాళ్ళ భావాలకి అనుగుణంగా మారు అంటే నా వల్లకాలేదు.. అసలు ఎవరిని చూసి నేను ఆ ఇంటికి వెళ్ళానో ఆ మనిషి పరాయి దానిలాగ చూస్తె భరించడం కష్టమేమో.  ఇద్దరి మధ్య చెప్పలేని అడ్డుగోడ, నీది నాది అని విడి విడి ఆలోచనలు.. నేను మనం అనుకుని చెప్పేవాటి వెనక విపరీతార్ధాలు వెదకడం, అనుమానించడం.  నిజమే నేను వేరు అయినప్పుడు నాకు వారి గురించిన గోల అవసరమా... నిద్రపోతున్న గాడిదని లేపి తన్నిన్చుకోవడం అంటే ఇదేనేమో.. లేని ఆలోచనలు రేకెత్తించడం.. ప్రతిది అనుమాన దృక్పదంతో చూసేటప్పుడు అదే అనుమానం నిజం చేస్తే పోలేదు అని ఒక రకమైన కసి.


నాకు పెళ్ళికి ముందు నా మీద నాకు ఒక నమ్మకం ఉండేది.. నేను మంచిగా మాట్లాడగలను, ఎలాంటి సమస్యనైన అర్థం చేసుకుని, క్షుణ్ణంగా అలోచించి మంచి నిర్ణయం తీసుకోగలను అని.. ఎందరో స్నేహితులు కూడ అదే మాట చెప్పేవారు, కాని అతను మాత్రం నోరు మెదపడం ఆలస్యం ఏదో ఒక కామెంట్ చెయ్యడం, ఎగతాళి, వెటకారం... ఎంత అంటే ఆఖరికి నా ఆలోచనలు సరి అయినవేనా అని నాకే అనుమానం కలిగేటంత. ఎవరితో ఏది మాట్లాడినా, వారి ముందే అది తున్చేయ్యడం, ఏదోకటి అని కించపరచడం.. మొదట్లో అది తమాషాకి అనుకుని సర్డుకుపోయినా.. రాను రాను అతని చుట్టు ఉన్న మనుషులు కూడ అదే రకంగా మాట్లాడటం తట్టుకోవడం కష్టం ఐపోయింది, అదేదో చెప్పిన చందాన.  చుట్టు మనుషులతో ఎప్పుడు సరదాగా ఉండే నాకు మనుషులతో కలవడం రాదు, వాళ్ళతో మాట్లాడటం రాదు, మాట్లాడిన ప్రతి దాంట్లో తప్పు పట్టడం, ఐతే చులకన చెయ్యటం లేదంటే అదుగో అలా మాట్లాడావు అని మాటలు లేకుండా బీసుకుపోవడం... ఒకసారి, రెండు సార్లు కాదు, ప్రతి సారీ, ప్రతి మనిషి దెగ్గర... ఆఖరికి నిజమేమో అని నేనే నమ్మేసేటంత.  ఎవరితో మాట్లాడినా అదొక నేరం, మాట్లాడకపోతే విపరీతార్ధం, ప్రతి పని ఒక అపహాస్యం.. నాలుగు గోడల మధ్య మాత్రమే కాక నలుగురిలో కూడ.


ఎందరో స్నేహితుల సమస్యలను, నా జీవితంలో సమస్యలను తేలికగా పరిష్కరించుకున్న నేను అతను గురి చూసి గుచ్చే మాటల ధాటికి నిలువునా కుప్ప కూలిపోయాను.. అతని కళ్ళలోకి చూస్తె నా మీద నాకే అసహ్యం కలిగేంత చులకన భావం.. అనుక్షణం కొట్టి తిట్టి నరకం చూపెట్టడం అంటారు... కేవలం చూపులతో, మాటలతో, వంకర నవ్వులతో ఎంత చిత్రవధ చెయ్యగలరో అనుభవిస్తే తప్ప అర్థం కాదేమో.. ఎవరికి చెప్పినా అర్థం చేసుకోలేని బాధ, కొడితే అయ్యే గాయాలు అందరికి కనిపిస్తాయి, మరి మనసుని కుల్లబొడిచేస్తే అవి ఎవరికి కనిపిస్తాయి... ఆఖరికి కన్నవారికి కూడ అవి కట్టు కధల్లాగానే ఉంటే, విడ్డూరంగానే ఉంటుంది.. ఏమి మేము చెయ్యలేదా కొట్టే మొగుళ్ళతో కాపురాలు, అన్ని తెచ్చి అమర్చి పెడుతుంటే తిని కూర్చోక తీపరమా అనే వారు కూడ..


ఎప్పుడు ఇంట్లో ఉంటే ఈ ఆత్మన్యూనత భావం నన్ను మింగేసేతట్లు ఉంది అని ఉద్యోగం చేద్దాము అంటే అందులోను ఆంక్షలే..  జీతం తక్కువ ఆ పాటి దానికి రోజంతా కష్టపడటం అవసరమా, నేను తెచ్చేది చాలదా, కష్టపడి ఆఫీసు నించి వచ్చేసరికి నువ్వు కూడ అలిసిపోయి వచ్చి దేభ్యం మొహం వేసుకుని వేలాడటం అవసరమా అని తిట్లు... ఇవి చాలవన్నట్టు.. ఏమి నా కొడుకు తిండి పెట్టట్లేదా.. ఇలా మా పరువు బజారున పడేయ్యటం అవసరమా అని అత్తగారి మాటలు... రోజు, రోజు, ప్రతి నిమిషం, ప్రతి క్షణం మాటలు అనే శూలాలతో గుచ్చి, గుచ్చి మానసికంగా ఎంతో దిగాజారిపోయే లాగ చేస్తుంటే ఆ మనిషితో ఎంత కాలం సహజీవనం చెయ్యగలను.. సంవత్సరం తిరిగే లోపు జీవత్చవంగా మారిపోయాను, లేచామ, వండామ , తిన్నామా, పడుకున్నామా... అబ్బో అదొక తల నొప్పి ఉంది కదా.. రోజంతా మనసుని చంపేసి రాత్రి శరీరం మాత్రం ఉత్తేజంగా ఉండమంటే ఎక్కడినించి వస్తుంది కోరిక... ఎక్కడో చదివాను పురుషుడికి సృష్టి కార్యం మీద మనసు, స్త్రీకి ఆ సమయంలో ఉండే మానసిక ఆనందం మీద మనసు అని, నిజమేనేమో.. జీవితం యాంత్రికంగా.. తెల్లారితే ఎందుకు అప్పుడే అని.. పొద్దు గూకితే అబ్బో మళ్ళీనా అని చెప్పుకోలేని బాధ.


అందరితోను నవ్వుతూ మాట్లాడుతూ, ఎంతో ఆప్యాయంగా ఉండే అతని గురించి అందరు పొగుడుతూ ఉంటే ఎవరికి మాత్రం ఏమి చెప్పుకోను.. చెప్పుకున్న ఎవరు అర్థం చేసుకుంటారు.. ఏమి చెప్తే ఏమి అంటాడో అని భయంతో చెప్పడం మానేసాను, చెప్పకపోతే అదొక తంటా.. దేవుడా.. ఇదేనా నరకమంటే, పోయాక కదా చూపించాలి నాకు బ్రతికుండగా ఎందుకయ్యా?  ఒకసారి మెట్టినింట అడుగు పెడితే ఇక సంబంధ బాంధవ్యాలు తెగిపోయినట్లే... అక్కడే చావు, బ్రతుకు, స్వర్గం నరకం, అత్త అమ్మ, ఆడపడుచు, మరిది తోబుట్టువులు.. మామగారే తండ్రి.. సరే, తప్పు లేదు, పెద్దవారు ఒక మాట అన్న సర్దుకు పోవాలి కాని అసలు ఎవరి మూలాన ఐతే వాళ్ళు నాకు బంధువులు అవుతారో ఆ మనిషే సరి లేనప్పుడు నేను వాళ్ళందరిని ఎందుకు భరించాలి... ఎంత కాలం భరించాలి.. భర్త అర్థం చేసుకుంటే అవన్నీ అసలు సమస్యలే కాదు, ఇద్దరిలోనే సామరస్యం లేనప్పుడు ఈ క్షణం క్షణం నేను చేసేది సరి ఐన పనే అని నిరూపించుకుంటూ బ్రతికే బ్రతుక్కు అర్థం ఏంటి?.


పెళ్ళికి ముందు కావాలని ఉద్యోగం మానేసాను నిజమే మరి ఇప్పుడు తను మానేయ్యమంటే ఎందుకు మనుసుకి ఇంత కష్టంగా ఉంది, లోపం నాలోనే ఉంది అనుకున్నా, మనుసుని ఎన్నో విధాల సర్ది చెప్పాలి అనుకున్నా అవ్వటం లేదు.. ఏదో తేడా తంతుంది ఏంటో తెలియట్లేదు... ఇద్దరం కూడ పెళ్ళైన ఏడాది దాక పిల్లలు వద్దు అనుకున్నాం నిజమే, కాని నెల తిరిగేలోపు అతను మెల్లిగా అసలు వద్దు ఎవరినైనా పెంచుకుందాం అనడం.. సరే అని ఒప్పుకుంటే ముందు అసలు నువ్వు మంచి తల్లివి కాగలవు అని నాకు నిరూపించు తరవాత ఆలోచిద్దాం అనే సరికి నాకు కలిగిన విరక్తి చెప్పలేను.. ఛి ఎందుకీ బ్రతుకు, నేను ఏంటో ఒకరికి నిరూపించుకుంటే నాకు మాతృత్వం ప్రాసదిస్తాడా.. నాకు అవసరమా.. ఆ క్షణాన తెలిసింది నన్ను పీడిస్తున్న బాధ ఏంటో... అవును నా జీవితం గురించి నేను కాదు, తను తీసుకుంటున్నాడు నిర్ణయాలు, నేను ఏంటి అనేది అతను చెప్తున్నాడు, ఏది చేసినా అదేదో hidden agenda తోటి చేస్తున్న అని అనుమానాలు ఒకటి... నాకు నేనుగా ఉద్యోగం వద్దు, పిల్లలు వద్దు అనుకోవడం వేరు, లేదా ఇద్దరం కలిసి సమిష్టిగా ఆలోచించుకున్నా అదొక తీరు.. కాని తనే ఆలోచించుకుని, నిర్ణయించుకుని, నా మీద రుద్దితే నాకు ఒప్పుకోవడానికి అహం అడ్డం వచ్చింది... అది నా తప్పు అని ఎంత సర్దుకు పోవాలన్నా నా అంతరాత్మ అందుకు ఎదురు తిరుగుతుంది, దానికి ఎదురు తిరిగి ఉండాలని చూస్తె మనిషిలోని ఎంతటి వికృత స్వరూపం బయట పడగలదో నాకు కనిపించింది. ప్రతి దానికి కోపం, చిరాకు, ఏడుపు, అసహాయత.. చేజేతులార ప్రాణం తీసుకోలేని నిస్సహాయత.  ఒక చేత్తో చప్పట్లు కొట్టలేరు, రెండు కలిస్తేనే కదా అని అనుకోడం కూడ తప్పేమో... రెండో చెయ్యి కలిసే దాక లాగితే చప్పట్లే కాదు చెంప దెబ్బలు ఉంటాయి అనే దానికి ప్రత్యక్ష నిర్వచనం నేనేనేమో.. చెప్పలేనంత ద్వేషం, కోపం, కసి, negativity కి నిలువెత్తు రూపం నేనే అన్నట్టు నాకే తెలుస్తుంది.. ఏదైనా జరిగితే నోర్మూసుకుని మారుతుంది అనుకోడం కాదు అరిచి చెప్పాలి అని కసి.. ఆ అరుపులు చూసి నేను పిచ్చి దాన్ని ఒక ముద్ర.. ఇన్ని పడినప్పుడు ఆ పిచ్చితనం ముద్ర పెద్దగా ఏమి అనిపించట్లేదు మరి.. మనిషికి ఒక ఔట్లెట్ కావలి, కసి కోపం ఒకరి మీదకి కేందీకరించి నన్ను నేనే కాలరాసుకుంటున్న పరిస్తితి.. ఆఖరికి కడుపులో బిడ్డని పోగొట్టుకునేంత ద్వేషం, కావాలని చెయ్యకోపోయినా, కోపంలో కోరుకున్నది జరిగిపోయింది... బ్రతకాలంటే భయం, ఏది జరిగినా ఎవరో చేయిస్తున్నారు అని కోపం.. ఆఖరికి ఆ పిచ్చి ముద్ర నిజమేమో అని నేనే నమ్మేసే అంత... అసలే కూలిన ఆశలకి ఇప్పుడు ఒక చెదిరిన కల తోడు.. జీవితం దుర్భరం, అర్థం చేసుకునే తోడు లేనప్పుడు... మళ్లీ పునర్నిర్మించుకునే అవకాశం లేదు.. ఓపిక లేదు, మనసు అంతకంటే లేదు.


... అంతలో ఒక రోజున తెలిసింది నేను మళ్ళీ నెల తప్పాను అని.. సంతోషంతో ఎగిరి గంతెయ్యనా, గోరుచుట్టుకి రోకలి పోటు అని బాధ పాడనా.. అర్థం అవ్వట్లేదు...


నాలో ఇంకో ప్రాణం నన్ను తట్టి లేపినట్లు అయ్యింది, నాకు కర్తవ్య బోధ చేసినట్టయ్యింది, ముందే మనసులో లీలగా ఉన్న ఒక భావం బలమైన రూపం దిద్దుకుంది.... లేదు ఈ జీవితం నాకు వద్దు.. పుట్టింట్లో చెప్తే ఏమి తక్కువ చేసాడు అంటారు కాని.. అమ్మా అన్నం లేకుండా అన్నా ఉంటాను కాని నువ్వంటే ప్రేమ లేదు అని నిమిషం నిమిషం గుర్తు చేసే మనిషితోటి ఎలాగమ్మ అని అడిగినా అర్థం చేసుకోరు.. భర్త ప్రేమించాట్లేదు అని వదిలి రాకూడదు... ప్రేమించేలా చేసుకోవాలి లేదంటే దిగమింగుకోవాలి అని చెప్పే అమ్మతో ఏమని చెప్పను.. నాకు బోలెడు ప్రేమ ఉంది అది నేను చెప్పలేకపోయాని అని ఆ మనిషి ఈ రోజు అంటే అది నేను ఎలా నమ్మాలి..


Each of us maybe good individuals, maybe perhaps is not a right term.. each of us is a great individual but together we bring the worst in each other.. the patience has one has come to a dead-end and even if the other says let us restart, we only end up bringing out the worst back time and again.. so what is the point.. నమ్మకం అనే పునాది లేని గోడ ఎంత కట్టినా కూలిపోవడమే కదా..


ఎలా వచ్చిందో తెలియదు ఒక మొండి తనం, ఒక మొండి ధైర్యం, ఒక గట్టి నిర్ణయం.. నేను ఒక్క క్షణం ఆ ఇంట్లో ఉండను, ఎవరు నాకు తోడూ ఉన్నా లేకున్నా... కడుపులో బిడ్డని చేజేతులార చంపలేను, మళ్ళీ నేను తట్టుకోలేను, ఒకసారి అనుకోకుండా ఐపోయింది, ఈ సారి అనుకుని చెయ్యడం ఇష్టం లేకపోయింది... కంటాను, పెంచుతాను.. ఆడపిల్ల ఐతే ఆత్మస్తైర్యం తోటి.. మగపిల్లవాడు ఐతే అర్థం చేసుకునే మనసు తోటి.. ఇదే నిర్ణయం.. తిరుగులేని నిర్ణయం.. ఎవరు అడ్డు వచ్చినా మారని నిర్ణయం...


అనుకున్నట్లే అత్త వారింట్లో కంటే పుట్టింట్లో ఎదురైనా సమస్యలు లెక్క లేనన్ని, నిండు గర్భిని అని లేకుండా రాచి రంపాన పెడితే వెళ్ళిపోతుంది అని పిచ్చి ఆశ.. కాని పడ్డవాడికి తెలుస్తుంది నొప్పి.. నేను వెళ్ళలేదు, వెళ్ళను కూడా.. ఇంకా మా వాళ్లకి ఆశ బిడ్డ మొహం చూసి నేను వెళ్తాను అని.. కాని అదే బిడ్డ మొహం చూస్తె నా నిర్ణయం ఇంకా బలపడుతుంది.. అది వాళ్ళు ఎప్పటికి అర్థం చేసుకుంటారో, అసలు చేసుకుంటారో లేదో.. అంతెందుకు ఈ పొత్తిళ్ళలో బిడ్డ కూడ అర్థం చేసుకుంటుందో లేదో.




కాని నేను మాత్రం వెనుదిరగను... కన్న బిడ్డ కోసం ఐన సరే నా ఆత్మగౌరవం కాల రాచుకోను.. ఎందుకంటే ఈ రోజు బిడ్డకోసం సర్డుకుపోయినా రేపు నేనేదో తనకోసం చేసి తనని ఉద్దరించాను అని ఒక మాట తనని అనేస్తే.. ఇంక ఈ జీవితానికి అర్థం ఏది?


అయినా ఎవరికోసమో కాదు నాకోసం నేను బ్రతుకుతాను.. నేను కన్న బిడ్డ కోసం బ్రతుకుతాను, బ్రతికిస్తాను.. ఎవరేమన్నా!!!


ఇంత ధైర్యంగా సమాజానికి ఎదురీదుతూ, ధైర్యంగా అసలు మనిషినేనా అని అనుమానం కలుగుతూ బ్రతుకుతున్న నాకు కూడ ఇంక కొద్దో గొప్పో మనసు మిగిలి ఉండి అని చెప్పటానికి కాబోలు ఇంకా ఈ జ్ఞాపకాలు వెన్నాడుతున్నాయి..


ఇప్పటికి నేను పాత  మనిషిని కాలేదు, బహుశా ఎప్పటికి కాలేనేమో.. ఎన్ని కష్టాలోచ్చిన్న అది నేను చేసుకున్నవి అని తలుచుకుంటే అదొక తృప్తి.. తప్పో సరో నాకు తెలియదు... కాలమే చెప్పాలి..


They say life is a journey..and I came to know that there are rules of everything of love, of living and everything if we leave it in anyone's hands.. we need to find the passion of our lives ourselves... I found mine.. it is TO LIVE...




సీతా రాములు ఆదర్శ దంపతులు అంటే కాదు కాదు సీతకి కష్టాలే తప్ప ఏనాడూ సుఖం లేదు అనుకునే దాన్ని.. భార్య భర్తల మధ్య ప్రేమ రాధ కృష్నుల్లాగా ఎందుకు ఉండదు? అంటే వాళ్లకి పెళ్లి అవ్వలేదు కాబట్టి ఆ ప్రేమ అమరమా అనిపిస్తుంది నేడు.


ఇది ఒక నాణానికి ఒక వైపు మాత్రమే, ఇంకో వైపు ఉంటుంది.. అది అతని వైపు ఆలోచనా సరళి, అతనికీ కారణాలు అనేకం, వివేకంతో ఆలోచిస్తే అవీ అర్థం అవుతాయ్... అతను కూడా ఎంతో మంది మధ్య నలిగిపోతూ ఏది నిజం ఏది అబద్దం తేల్చుకోలేక సతమతమవుతున్నాడు, మెల్లిగా తెలుసుకుంటాడు, మెల్లిగా అన్ని సర్దుకుంటాయి అనుకుని ఇంకొంత కాలం వేచి చూడవలసింది ఏమో అని నాకు అనిపించట్లేదు.. నమ్మకం పునాది లేనిది ఎంత కాలం సాగుతుంది.. తుమ్మితే ఊడిపోయే ముక్కుని ఎంత కాలం ఒక చేత్తో గెట్టిగా పట్టుకుని ఊపిరి తీసుకోవడానికి కూడా భయపడుతూ, ఒకరినొకరు తప్పించుకుంటూ, ఎదురు పడితే రెట్టించుకుంటూ బ్రతకడం వ్యర్ధం అని అర్థం అవుతుంది.. ఇద్దరిలోను నమ్మకం లేదు, తనకి ఎప్పుడూ లేదు నాకు ఇప్పుడు లేదు .. మా ఇద్దరికీ మా కారణాలు ఉన్నాయ్.. మా ఇద్దరికీ ఒక బిడ్డ ఉంది.. కాని మా జీవిత గమనాలు వేరు... మరి ఇప్పుడు నిర్ణయం?  పగిలిన అద్దం అతకదు.. బలవంతంగా చేసినా ఎప్పుడు గుచ్చుకుంటుందో తెలియదు.

నాదాకా వచ్చినప్పుడు కదా - కధాంబుధి 2

కళ్ళు కొంచెం కొంచెం తెరవగలుగుతున్నాను నేను కాని ఏమి అర్థం కాట్లేదు, అమ్మని చూస్తె ఏడుస్తుంది, నాన్న ఎటో చూస్తున్నారు.. అదేంటి అన్న ఇక్కడున్నాడు వీడు ఎప్పుడోచ్చాడు అమెరికా నించి.. అరె ఏంటి నోట్లోంచి మాట రావట్లేదు...


నేను కళ్ళు తెరవడం చూసి అమ్మ ఏడుపు ఇంకొంచెం పెరిగింది.. డాక్టర్ హడావుడిగా వచ్చి చూసి పర్లేదు అల్ ఇస్ వెల్ అని చెప్పి వెళ్లారు.. నాకు ఇంకా ఏమి అర్థం కాలేదు.. ఏమయ్యింది అమ్మా అని అడిగాను ఎలాగో కూడదీసుకుని.. నా గొంతు నాకు కొత్తగా ఉంది.. ఏమి లేదు అని ఎన్నో రకాలుగా సర్ది చెప్పారు అమ్మ నాన్న... మెల్లిగా ఒక రోజు గడిచాక అర్థం అయ్యింది నా మీద ఆసిడ్ దాడి జరిగింది అని.. అది చేసింది ఎవరో కాదు నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్స్ లో ఒకడు రాము అని.. షాక్, అది తేరుకునే లోపు ఇంకో షాక్... ఖాళీగా ఉండి TV పెడితే నాకు జరిగిన incident మీద చర్చలు, పేపర్స్ అంటే దాచేశారు కాని పాపం remote దాచినా directgaa ఆన్ చేసుకుంటా అని మర్చిపోయినట్టున్నారు...


చాల నీచంగా ఉన్నాయ్ విశ్లేషణలు, ఈ తరం కుర్రకారు ప్రేమలు పైత్యాలు అంటూ ఏదో మాట్లాడుతున్నారు, ఒకరితో తిరిగి కొత్త వాడు రాగానే అసలు వాడిని మోసం చేసినట్టుగా అంటున్నారు.. ఏమి జరిగింది అని అతన్ని అడిగారు, అమ్మని నాన్నని అడిగారు, అన్నని కూడా అడిగారు... నాకు ఏమి జరిగిందో నాకు తెలిసేలోపే దేశం అంతా మరుమోగించేసారు నిజా నిజాలు తెలుసుకోకుండా... నేను చేసిన తప్పేంటి, నా పరిసరాల ప్రభావానికి లొంగి పోవడమా, అలాగని నేను ఎలాంటి తప్పు చెయ్యలేదే.. చేసేవారు ఉన్నారు కాని నేను అలా కాదె, మరి ఎందుకు???? నా మూలాన నా కుటుంబం మొత్తం తల దిన్చుకుందే ఎందుకు??  ఈ ప్రలోభాలు పెట్టిందే ఈ సమాజం, ఒక standard set చేసి అది ఇలాగుండాలి అని చెప్తుంటారు మరి దానికి విరుద్ధంగా ఎందుకు జరుగుతుంది.. ప్రేమ నీచం అంటూ ఇప్పుడు చెప్తున్నటువంటి ఇదే ఛానల్ శ్రీజ శిరీష్ పెళ్ళికి ఎందుకు అంతా కవరేజి ఇచ్చింది... ఆ టీవిలో చెడిపోతున్న పిల్లలు అంటూ lecture ఇస్తున్న జ్యోత్స్న వాళ్ళ అమ్మకి ఇంట్లో కూతురు చేసేవి తెలియదు కాని నేటి యువత మీద ఏక ధాటిగా భలే వాయిన్చేస్తుంది....


కనీసం ఆలోచించే ఓపిక కూడా లేదు నాకు ఇంక, కనీసం కన్నీరు రాదే... అమ్మ వాళ్ళు ఏంటి అసలు ఏమి అనడం లేదు.. వాళ్ళేదో వాళ్ళే పాపం చేసాము అన్నట్టుగా బాధపడుతుంటే నన్ను రంపంతోటి కోస్తున్నట్టుగా ఉండి.. అమ్మా వినమ్మా.. నువ్వన్నా నన్ను నమ్మమ్మా అని కరువు తీర ఏడవాలి అని ఉంది.. కాని అది కూడా చెయ్యలేకపోతున్నా, ఏమి అర్థం కావట్లేదు... తోటి వాడు తొడ కోసుకుంటే నేను మెడ కోసుకుంటాను అన్నట్లు చెయ్యొద్దు అని అమ్మ ఎన్ని సార్లు చెప్పినా వినలేదు కదా.. ఈ అమ్మ ఒత్తి పిచ్చి మాలోకం అనుకున్నాను.  ఇప్పుడు కనీసం ఆ స్నేహితులు కూడా నాకు సాయం రారే అలాంటిదేమీ లేదు తను మంచిది అని చెప్పరే...


అంతా పిచ్చి పిచ్చిగా ఉంది.. ఇదంతా ఒక కల నేను మేలుకుంటే పోతుంది అనిపిస్తుంది కాని కళ్ళు తెరిచే ఉన్నాయ్, ఇది నిజంగా నిజం అని నేను నమ్మట్లేదు అంతే... కళ్ళు మూసుకుని వెనక్కి వాలితే నాకు గతం కళ్ళ ముందు తిరిగింది.. నిజం నిప్పు లాగ వెంటాడుతుంటే జ్ఞాపకాలే నీడని ప్రసాదిస్తాయేమో...


అమ్మ నాన్నల గారాల పట్టిని నేను.  ఇంటికి లక్ష్మి అని మురిసిపోతూ అల్లారు ముద్దుగా పెంచుతున్నారు నన్ను, అన్న ఉన్నాడు, వాడికీ నేనంటే చెప్పలేనంత ప్రేమ.  చిన్నప్పుడు ఉహ తెలియనప్పుడు ఏమి కొట్టుకున్నామో కాని తరవాత మా మధ్య ఎప్పుడు చిన్న తగువు కూడా లేదు.  అందరూ ఇదేమి విడ్డూరం అనుకుంటూ ఉంటే.. అమ్మ నాన్న కళ్ళల్లో కోటి కాంతులు, తమ పెంపకం గురించి తలుచుకుని గుండెలలో పొంగిపోయేవారు.   మాదేముందండి జ్ఞానం గల బిడ్డలు, భగవంతుడిచ్చిన వరాలు, వాళ్ళు నిజంగా మేము ఏనాడు చేసుకున్న ఫలమోనండీ అంటూ గర్వంగా చెప్పుకునేవారు.


నాకంటూ ఏమి లోటు లేదు, ఆడింది ఆట పాడింది పాట.  అమ్మ గుట్టుగా గుంభనంగా ఉన్న దాంట్లో పొదుపుగా ఉంటూ ఒకరి దెగ్గర చెయ్యి చాచకుండా, ఒకరితో పోల్చుకుని ఎగిరి ఎగిరి పడకుండా నాన్న తెచ్చిన దాంట్లో గడుపుతూ, మాకు మంచి చెడు తెలియచెబుతూ, పల్లెత్తు మాట అనకుండా, భయంతో కాకుండా శ్రద్ధతో పెంచింది.  బాల్యంలో అల్లరి మామూలే కాని ఒక నిండు కుండ లాంటి జీవితం మాది.  దేనికైనా సరే తల్లి తండ్రి ఉన్నారు అని ధీమాతో పెరుగుతున్నాము.


అంతా మంచే కాని ఎటువంటి తేడా లేకుండా ఉంటే అది జీవితం ఎందుకు అవుతుంది.   పెరుగుతున్న కొద్ది అమ్మ, నాన్న, అన్న అనే ప్రపంచం తో పాటు బయట కూడా అవహగాహన మొదలయ్యింది.  చుట్టాలు, స్నేహితులు, ఇరుగు పొరుగు, బళ్ళో వాళ్ళు మా పరిసరాలు మా మీద ప్రభావాలు చూపడం మొదలు పెట్టాయి.  అన్న నేను చెయ్యి చెయ్యి పట్టుకుని బడికి వెళ్ళడం, పాస్ బెల్లు వేళకి మళ్లీ అన్న దెగ్గరకి చేరిపోవడం, తనతో ఆడుకోవడం.. అంతా బాగానే ఉంది.  నేను 7 తరగతికి వచ్చేపాటికి అన్న కాలేజికి మారిపోయాడు... అప్పుడు మొదలయ్యింది నా కొత్త ప్రపంచం... నాకు ఒక స్వేచ్చ దొరికింది... అప్పటి దాక అలాంటిది ఒకటి ఉంటుంది అని కూడా తెలియదు నాకు.  ఇంట్లో వాళ్ళ తోడిదే లోకం.  సరదాగా టీవిలో వారానికి ఒక సినిమా, నెలకో షికారు ఇది మా జీవితం.


అన్నీ ఉన్న ఈ జీవితంలో అపశ్రుతి ఎప్పుడు మొదలయ్యింది?  అందరు మెచ్చుకుంటుంటే మంచి పిల్ల అని అది ఎప్పుడు నా తలకి ఎక్కింది, అన్ని నాకే తెలుసు అనే అహం ఎందుకు నాలో చేరింది.. ఏమో మనిషి మెదడు పలు రకాలుగా ఎందుకు పరుగుతీస్తుందో తెలిస్తే, అంతా సక్రమంగా జరిగిపోతే అది జీవితం ఎందుకు అవుతుంది.


పని పిల్ల రంగి నన్ను ఆడించేది, సాయంత్రం షికారుకి తీసుకెళ్ళేది, నేనంటే ఎంతో ప్రేమగా ఉండేది.  అలా వెళ్తున్నప్పుడు మా వెనక ఒక కుర్రాడు వచ్చేవాడు, రంగితో ఎన్నో మాటలు మాట్లాడేవాడు, నేను అక్కడ వేరే పిల్లలతో ఆడుకుంటుంటే వాళ్ళు కబుర్లు చెప్పుకునేవారు, అతన్ని చూడగానే అక్క కళ్ళలో ఆనందం, పని తీరులో హుషారు, ఇంకో లోకంలో ఉండేవారు, ఒకోసారి చీకటిపడి అందరు వెళ్ళిపోయాక వెళ్దాంరా అని పోరు పెట్టేదాకా కదిలేవారు కాదు.  ఈ విషయం ఇంట్లో చెప్పొద్దని రంగి ఒట్టు వేయించుకుని అప్పుడప్పుడు చాక్లెట్టు ఇచ్చేది, బాగా అల్లరి చేసినా అమ్మకి చెప్పేది కాదు, బురదలో తిరిగినా శుబ్రం చేసి ఏమి తెలియనట్లు ఉండేది.  ఎలా తెలిసిందో ఇంట్లో ఈ విషయం తెలిసి రంగిని తనతో పాటు నన్నుబయటకి పంపడం మానేశారు, నా వీపు విమానం మోత మొగిన్చేసారు నిజం దాచినందుకు.


వీధి చివర అన్న బడిలో అక్కకి ఉత్తరం ఇచ్చి రమ్మంటే ఇవ్వడం, అక్క రాసిన జాబు తేవడం... వాళ్ళ స్నేహితులకి కూడా ఇలాంటి పనులు చేసి పెట్టడం మాకు పనులు.  అక్కలు ఎవరిని దెగ్గరకి చేర్చుకుంటారో దాన్ని బట్టి వాళ్ళ పాపులారిటీ ఉండేది.  అంతా భలే తమాషాగా ఉండేది, ఎవరికి తెలియకుండా చెయ్యమనడం తోటి అబ్బో అసలు మనకి ఎంత importance ఇచ్చేస్తున్నారో అని ఒక పిచ్చి భ్రమ, ఒక వింత లోకం.  Teenage అంటే ఇవ్వన్ని ఉంటే కాబోలు ఇదంతా కామన్ కాబోలు అనుకునేదాన్ని.  ఇంట్లో చాలా విషయాలు చెప్పడం లేదు నేనిప్పుడు ఎందుకంటే వాళ్ళు నన్ను ఏమి తెలియని దాన్ని అంటారు, కళ్ళెర్ర జేసి చిన్న పిల్లవి అంటారు.  నాకు నన్ను నన్నుగా నా వ్యక్తిత్వానికి విలువ నిచ్చేవాల్లుగా నా స్నేహితులు అక్కలు అన్నలె కనిపించడం మొదలు పెట్టారు మరి.


వయసు వచ్చాక మరీ అదుపులు పెరిగిపోయే, వోని వెయ్యాల్సి వచ్చింది, ఎన్నో కొత్త భావాలు, కొత్తగా ఎన్నో మార్పులు.. శారీరకంగాను మానసికంగాను.. ఇవన్ని ఇంట్లో వాళ్ళకంటే ముందు కుర్రాళ్ళు పసిగాట్టేస్తారు కదా, ఇంక నాకు ఉత్తరాలు రావడం మొదలయ్యింది, టీవిలో ఎప్పుడు చూసిన ప్రేమ సందేశం ఉన్న సినిమాలు, చుట్టు ఉన్న peer pressure అన్నిటికి మించి యవ్వనపు మత్తు.. ఎక్కువ సేపు చూస్తె ఎక్కడ దిష్టి తగులుతుందో అని పెంచిన అమ్మ నాన్నలేక్కడ, నిన్ను చూస్తె చూపు తిప్పుకోలేకపోతున్న అని చెప్పే రాజు లాంటి వాళ్ళ మాటలు ఎక్కడ.   ఏమి కావాలో తెలియని వయసులో ఇలాంటివి భలే మత్తుగా అనిపిస్తాయి కదా.


ఒక పక్కన భయం, ఇంట్లో తెలిస్తే ఎలాగా అని.. మళ్లీ ఆ తెలియనివ్వనులే నేను తెలివి గల దాన్ని ఎవరికి నేను ఐ లవ్ యు చెప్పలేదు కదా, వాళ్ళు చెప్తున్నారు నేను వింటున్న, ఒక నవ్వు పారేస్తున్న, నేనేమి వాళ్ళతోటి తిరగట్లేదు కదా.. ఐన తప్పేముంది, గిర్ల్స్ బోయ్స్ ఫ్రెండ్స్ అవ్వలేరా అంత ట్రాష్ అని మనసులో అనుకుని నాలిక తిప్పేసుకుని సర్డుకుపోయేదాన్ని.


ఒక్కోసారి టీవిలో ప్రేమోన్మాదులు అని అది అని చూసి కొంచెం భయం వేసేది కాని నేనేమైన అమాయకురాలినా అని మళ్లీ అదే నాలిక తిప్పుడు.  ఇంట్లోనే నా గురించి తెలియనివ్వట్లేదు ఇంక టీవీ దాక కూడానా అని ధీమా.  ఎప్పుడు మితి మీరి ప్రవర్తించలేదు కాని నలుగురు నా చుట్టూ తిరిగితే అదొక సరదా, ఎక్కడికెళ్ళిన bodyguards లాగ నలుగురు తిరుగుతుంటే అదొక గర్వం.   నుంచున్న కూర్చున్న తుమ్మినా దగ్గినా ఒక fan following , మన వైపు చూసి కుళ్ళుకునే మిగతా ఆడపిల్లల మోహంలో చూసి అదొక గర్వం.  ఎవరైనా బుద్ధిగా చదువు కుంటూ  ఉంటే ఇవన్ని పట్టనట్టు ఉంటే అబ్బో sour grapes వాళ్ళ వైపు ఎవరు చూడట్లేదు కదా ఎన్నైనా చెప్తారు అనుకోవడం.  చదువులో తేడా రానంత వరుకు, టైంకి ఇంటికి చేరిపోయినంత వరుకు ఎలాంటి ఇబ్బంది లేదు నాకు ఇంట్లో.


ఎప్పుడు రూమ్లో దూరిపోయి ఇంటర్నెట్, texting , ఫోన్స్ అంటూ ఉన్న నా గురించి తెలియక.. అబ్బో నా బిడ్డకి అసలు చదువు తప్ప వేరే ధ్యాస లేదు అని మురిసిపోయే అమ్మ నాన్నలు... ఇది నా లోకం.


పిల్లి కళ్ళు మూసుకుని పాలు తాగుతూ నన్నెవరు చూడట్లేదు అనుకుంటే అది నిజం కాదు కదా.. ఎప్పుడో ఎదురు దెబ్బ తగులుతుంది.. సరదాగా ఉంటూ మా grouplo ఉండే రాము ఈ మధ్య విపరీతంగా possessive ఐపోయాడు, ఎవరితో మాట్లాడిన అదొక రకంగా అయిపోవడం, తనతోనే ఎప్పుడు ఉండాలని అనుకోవడం.  తప్పురా అని చెప్పాను, నాకు ఇవన్ని కేవలం స్నేహాలు,  ఈ రోజీ లాగే ఆ రాజు కూడా, నా జీవితంలో నాకు వేరే aims అండ్ hopes ఉన్నాయ్  అని చెప్పాను.. ఏమయిందో ఏమో సారీ అని చెప్పి మళ్లీ మామూలుగా ఉంటాను అన్నాడు.  అంతటితో అది నా దృష్టిలో ఒక సమస్య కాదు, జస్ట్ చిన్న misunderstanding క్లియర్ ఐపోయింది అంతే.  ఇంతలో Engineeringlo చేరడం కొత్త లోకంలో పడటం జరిగిపోయింది.. seniors లో ఉండే కృష్ణ చాలా intelligent,  మంచి మనిషి.. తను నాకు propose చెయ్యడం, నాకు నచ్చడం, నేను ఇంట్లో అడగమనడం ఇంట్లో వాళ్ళు సరే ముందు చదువు తరవాత చూద్దాం అనడం కూడా జరిగిపోయింది... మళ్లీ ఎప్పట్లాగే నేను నా స్నేహాలు నా లోకం..


ఇంతలో ఒక రోజు రాము బైక్ మీద కనిపించాడు, చాలా రోజులయ్యింది కదా అని చెయ్యి ఎత్తి పలకరిస్తుంటే, గబాల్న ఏదో తీసి నా మీద చిమ్మాడు.. అబ్బా ఏంటి ఈ మంట, ఈ నొప్పి ఏముతుంది ఏమి తెలియట్లేదు.. కళ్ళు తెరవలేకపోతున్న.. పిచ్చిగా అరవాలనుంది అరవలేకపోతున్నా.. ఏమి అవుతుందో తెలియట్లేదు.....


అమ్మా అని ఒక పిచ్చి కేక మాత్రం వేసాను.. ఎప్పుడు వచ్చాడో తెలియదు అన్నయ్య కంగారుగా కుదుపుతూ ఉంటే ఏమి అర్థం కాలేదు.. వాడిని గెట్టిగా పట్టుకుని కరువు తీర ఏడుపు తీర్చున్నాను.. పరవాలేదు నేనున్నాను అని నిబ్బరంగా వాడు చెప్తుంటే అర్థం అయ్యి కూడా కానట్లే ఉంది...


అన్నీ నాకే తెలుసు ఎంతో తెలివిగల దాన్ని అని విర్రవీగిన విషయం తలుచుకుంటే ఒక వెర్రి నవ్వు వస్తుంది.. అది చూసి పిచ్చి పట్టిందేమో అని హడిలిపోయిన అమ్మ నాన్న అన్నలని చూస్తె ఏడుపొస్తుంది... ఏమి చేసినా కాలం తిరిగి రాదు, యవ్వనం వృధా చేసుకోకండి అని యువతరానికి అరిచి గీపెట్టి చెప్పాలని ఉంది.. కాని మొన్నటి దాకా మైకం కమ్మిన నా కళ్ళకి ఏమి కనిపించిందో చెవులకి ఏమి వినిపించిందో తమ దాకా వచ్చేవరుకు వాళ్లకి అదే కదా వినిపిస్తుంది అనిపిస్తుంది..  తప్పు ఎక్కడ జరిగిపోయిందో అర్థం అయ్యేలోపు అంతా ఐపోయింది.

నేనేంటి? - కధాంబుధి 1

ముద్దు ముద్దు మాటలతో, బుడి బుడి అగుడులతో ఇల్లంతా తిరుగుతూ నా దెగ్గరకి చేరిన నా మనవడు ఆర్య, చిట్టి చిట్టి చేతులతో నా మెడని చుట్టేసి వీపు మీద వేలాడుతున్నాడు..  బామ్మ "what is your name ?" అంటూ తను కొత్తగా నేర్చుకున్న కొత్త విద్యలు ప్రదర్శిస్తూ అడిగిన ఈ ప్రశ్న జ్ఞాపకాల పొరలను చీల్చుకుని గుండెని సూటిగా తాకింది...

నేను...

అవునూ నేను అంటే ఎవరు, నా పేరేంటి.. అమ్మాయి, అమ్మడు, అమ్మాయి గారు, ఏమే, ఒసేయ్, అదిగో, ఇదిగో, అమ్మ గారు, అమ్మ, అత్తయ్య, పిన్ని, అక్క, ఇప్పుడు నానమ్మ, బామ్మ తప్ప నా పేరు అంటూ నాకు కూడా గుర్తులేదే. ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు అమ్మ నాన్న నాకు పేరు పెట్టారు అన్న సంగతి వాళ్ళ లాగానే కేవలం ఒక జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయింది. నా పేరుతొ ఎవరికి అవసరం.. అసలు ఆ మాటకి వస్తే ఇప్పుడు మాత్రం నాతో ఎవరికి ఏమి అవసరం.

ఆడపిల్లకి చాకలి పొద్దు రాయటం వరకు చదువు వస్తే చాలు అన్న నాన్న గారి మాటలు విని, వాళ్ళు చూసిన సంబందం వంచిన తల ఎత్తకుండా చేసుకుని పుట్టింటి నించి అత్తగారి ఇంట్లోకి మారిపోయాను.. అక్కడ తండ్రి నీడలో, ఇక్కడ భర్త అడుగుజాడలో.. అదే నా జీవిత పరామార్థం అని చిన్నప్పటినించి నూరి పోసి ఉండటం వలన ఈ రోజుల్లో పిల్లల్లాగా నాకు పెళ్లి ఒక బంధకంగా అనిపించలేదు. జీవితం ఇలా ఉండాలి, భాగస్వామి ఇలాగ ఉండాలి ఏమి ఎరుగని కాలం అది. పెళ్ళంటే ఇది అని తెలిసేలోపే కడుపులో ఒక నలుసు.. మా బంగారు కొండ.. ఎంత మురిసిపోయాను, యాంత్రికమైన జీవితానికి కొత్త వెలుగు, ఆయన ఉద్యోగానికి వెళ్ళిపోయినా తరవాత నేను నా బొజ్జలో వాడు, తను నేను ఒకటి, నేనే తను తనే నేను అంటూ, ఇలా ఉండాలి అలా ఉండాలి అనుకుంటూ ఏదో లోకాల్లో విహరించే దాన్ని. నాలో నాకే తెలియని ఒక సున్నితమైన మనస్తత్వం నాకు కనిపించింది, ఎంత వెదికి వెదికి నా ముద్దుల మూటకి నేను పేరు పెట్టుకున్నాను... అమ్మాయైతే శ్రేయ అని అబ్బాయి ఐతే శౌర్య అని.  అడిగిన వారికి అడగని వారికి కూడా వాడి పేరు చెప్పి, వాడి అల్లర్లు చెప్పి, వాడు అడిగే ప్రతి మాటకి సమాధానం నాకు తోచినంతలో కధలల్లి చెప్పి, వెండి వెన్నలని చూపించి పాల బువ్వ పెట్టి, వాడికి దెబ్బ తగిలితే నేను కంట నీరు పెట్టి, జ్వరం వస్తే నేను లంఖణం చేసి.. ఎన్ని ఎన్ని మధుర స్మృతులు.

వాడు పుట్టక ముందు అబ్బాయి ఐతే armed forces లో చేర్పించాలి అనుకునేదాన్ని, దేశమాత ఋణం అని ఏదో అనుకునేదాన్ని.. ఏముందిలే ఆలోచనలే కదా మేడలు కట్టేసాను.  వాడు పెరుగుతున్న కొద్ది నాలో స్వార్ధం కూడా పెరిగిపోయింది నా బిడ్డ నా కంటి ముందు ఉండాలి, కలకాలం ఉండాలి అని ఇంక అంతే అభ్యుదయ భావాలు, సమాజ  ఉద్దరణ లాంటి మాటలు నా నోట రావడం మానేశాయి.  గుండెలో నుంచి రాని భావన పెదవుల మీదకి మాతరం ఎలా వస్తుందిలెండి.

వాడి ప్రతి మాట నాకు వేదం, ప్రతి అడుగు నాకు మురిపెం, వాడి జీవితంలో ప్రతి మైలురాయి నాకు ఒక పెద్ద వేడుక, కొత్తవి నేర్పించడం, వాడితో పాటు నేను కూడా ఎన్నో నేర్చుకోవడం.. ఒక్కడు చాలు వరాల మూట అన్నట్టు నాకు తరవాత పిల్లలే పుట్టలేదు. మా ఇద్దరిదే ప్రపంచం.. మా ఇద్దరి కోసమే ప్రపంచం అన్నట్టుగా ఉన్నాం, అప్పుడు ఇంక ఏమి గుర్తు రాలేదు.. అన్ని బాగున్నప్పుడు కాలం ఆగుతుందా లేదు కదా.. వాడు కాలేజికి వెళ్ళడం, కొత్త స్నేహాలు, కొత్త వ్యాపకాలు, కొత్త ఆలోచనలు, మెల్లిగా నేను మరుగున పడిపోయా.. అలా నా జీవితంలో చరిత్ర కారులు చెప్పినట్టు స్వర్ణ యుగం, కాదు కాదు వజ్ర యుగం లాంటిది ఏమైనా ఉంటే అది ముగిసిపోయింది.

ఏమాటకామాట చెప్పుకోవాలి నేను పడ్డ కష్టం ఏముందో లేదో కాని వాడు మాత్రం ఎంతో శ్రద్ధగా చదువుకుని ఒక గొప్ప విద్యావేత్తగా మారాడు, software software అంటూ కాలం పరుగెడుతున్నా కూడా వాడు మాత్రం తనలాంటి వాళ్ళని కొన్ని వేల మందిని తయారు చెయ్యాలి అని పవిత్రమైన విద్యని అందరికి పంచడమే వృత్తిగా ఎంచుకున్నాడు.. మేధావిగా ఎన్నో ప్రశంసలు, పురస్కారాలు కూడా అందుకున్నాడు. ఎంతో మురిసిపోయాను నేను కాని ఎందుకో మనసు అట్టడుగు పొరల్లో ఒక వెలితి, సంపాదనలో ఉద్యోగంలో పడిపోయి ఇన్నాళ్ళు దూరంగా ఉన్న తండ్రి రిటైర్ అయ్యి ఇంట్లో ఉన్నందువల్ల ఒక ఆప్త మిత్రుడు దొరికాడు అంట, తీరిక సమయం దొరికితే తండ్రీ కొడుకులు ఒకటే చర్చలు కబుర్లూను, బయట స్నేహితులు, పెళ్లి అయ్యాక భార్య, ఇప్పుడు వాడి కొడుకు. సరదాలు ముచ్చట్లు వింతలూ విశేషాలు అన్ని వారితోనే పంచుకోవడం.. ఎప్పుడు అమ్మ అదేంటి, ఇదేంటి అంటూ నా చుట్టూ తిరిగే నా బిడ్డ ఏదైనా నేను కల్పించుకుని చెప్పాలన్నా ఊరుకో అమ్మా నీకు తెలియదు అంటున్నాడు. ఏంటి ఈ అన్యాయం అని నా మనసు విపరీతంగా ఘోష పెడుతుంది.. ఎవరి బాధ్యత వారు సక్రమంగా నిర్వర్తించడమే కదా మనిషి జీవిత లక్ష్యం, అదే కదా గీతలో శ్రీ కృష్ణుడు.. అదేలెండి.. భగవంతుడు మనకి చెప్పింది మరి నా పరిమితిలో నేను బాగానే చేసానే.  అసలు ఏనాడు ఇది బరువు, బాధ్యత అన్నట్లుగా చెయ్యలేదే? ఎంతో మనస్ఫూర్తిగా చేసానే మరి ఎందుకు ఈ వయసులో నాకు ఈ వంటరితనం అందరూ నా చుట్టూ ఉండి కూడా నా చుట్టూ నేను గిరి గీసుకుని ఉండేలాగా ఎందుకు మారిపోయాను. అంతేలే మనం ఫలాపేక్ష లేకుండా ఏదైనా సరే చెయ్యాలి అని కూడా ఆయనే అదే గీతలో చెప్పాడు కదా.. ఏంటో పిచ్చి మనసు అన్నిట్లోనూ నాకు కావలసింది మాత్రమే వెతుక్కుంటుంది. వారి ధోరణిలో వారు ఉంటే నేను నిర్లక్ష్యం అని ఎందుకు అనుకోవాలి.. ఎందుకు నేను సర్డుకోలేకపోతున్నాను.

కొత్తగా వచ్చిన కోడలు పిల్ల అయినా నన్ను అర్థం చేసుకుంటుంది నాతొ సమయం గడుపుతుంది అనుకుంటే తను కూడా అబ్బాయి ప్రోత్సాహం వలన పైచదువులు చదివి ఉద్యోగంలో చేరింది. ఎంతో గౌరవంగా ఉన్నా కూడా ఏదో ఒక అడ్డుగోడ మా మధ్యలో... బహుశా నేను నా గిరి నుండి లోనికి రానివ్వలేదేమో.. మరి నాకు నేనే వారు, నేను, వాడు తప్ప ఎవరు లేని ఒక చట్రంలో బిగిసిపోయాను కదా.

తన వృత్తిలో ఎంతో శ్రద్ధాసక్తులు చూపించినందుకు ప్రభుత్వం నా భర్తకి బిరుదులిచ్చింది , సమాజం ధన్య జీవి అంది.

విదేశాలలో ఎన్నో అవకాశాలు ఉండి కూడా మన దేశంలో ఉండి విద్యని ప్రసాదిస్తున్నందుకు నా కొడుక్కి కూడా ఎన్నో సత్కారాలు చేసింది తండ్రికి తగ్గ తనయుడు అంది.

మరి జీవితాంతం ఉహ తెలిసిన తరవాత ప్రతి క్షణం ఈ కుటుంబానికి ధారపోసి, ఆయనకి ఇంట్లో బాధ్యతలు లేకుండా చూసుకుని, బిడ్డని ఎంతో అపురూపంగా, ఆదర్శవంతంగా  పెంచిన నాకు ఏమి మిగిలింది... నీకేమి తెలియదు అనే మాటా? నేను గొప్ప గొప్ప చదువులు చదవలేదు, సాహిత్యంలో ప్రవేశం అంతకంటే లేదు, తెలివితేటలు ఎక్కువగా ఉన్నాయి అని ఏనాడు అనుకోలేదు అయినా ఎప్పుడు అలుముకోని ఈ నిస్పృహ ఏంటి?

ఏదో అసంతృప్తి ఎందుకు ఉండిపోయింది నాలో. ..ఏమి?? వారికి అందిన గౌరవం పరోక్షంగా నాదే కదా.. ఎందుకు నేను ఆ కోణంలో ఆలోచించలేకపోతున్నాను. ఎందుకు నాలో నేను దహించుకుపోతున్నాను?

ఈ కుటుంబ ఆలనా పాలన ఒక తపస్సుగా భావిన్చానే.. ఏంటి ఆ తపస్సుకి ఫలం?  ఇంతకీ దేవుడు వరాలందించి శపించినట్లా  లేక శపించి వరమిచ్చినట్లా.. లేక ఆయన కూడా నాలాగా అయోమయం గందరగోళంలో ఉన్నట్లా?

జీవితంలో ఉన్న ఆశయం నేరవేరిపోయినాక ఏమి చెయ్యను నేను. ఆ ఫోటోలోని విష్ణు మూర్తి నల్లని విగ్రహం నన్ను చూసి నవ్వుకుంటున్నట్టుగా ఉంది. ఆయనకీ నేనంటే హేళన కాబోలు.  . ఎందుకు నాలో ఇంత ఉడుకుమోతుతనం.. నాకంటూ అస్తిత్వం ఒకటి ఏర్పరుచుకోలేదే అని ఒక వెలితి, ఇప్పుడు కొత్తగా ఏమి మొదలు పెట్టలేని అసహాయత.. ఎందుకు నేను ఇంకా ఉండటం తిండి దండగ అనిపిస్తుంది ఈ మధ్య.. కూతురైనా లేదే అని ఒక బాధ కొత్తగా మొదలు అయ్యింది.. ఏంటోలే, కంటి ఎదురుగా ఉండే కొడుకే పలుకరించే తీరిక లేకుండా ఉన్నప్పుడు, ఇంకో అయ్య చేతిలో పెట్టె కూతురు మాత్రం ఏమి చెయ్యగలదు, అసలు నేను ఏమి చేసానేంటి మా అమ్మకి?

కంట్లోనించి కారే నీరు గాల్లోకి తీక్షణంగా చూస్తూ ఆలోచించడం మూలాన వచ్చివో, లేక దుఖంతో పొంగినవో తెలియదు కాని చూపు మసకబారింది..  అడిగి అడిగి విసిగిపోయిన ఆ వెర్రి నాగన్న ఎప్పుడు చేరాడో నా వడిలోకి చేరి నిద్రలోకి జారిపోయి ఉన్నాడు. ఆలోచనల తరంగాలలో తిరిగి చేరిపోవడానికి అవకాశం లేకుండా వాడిని తీసుకెళ్ళి మంచం మీద పడుకోబెడుతుండగా లేచి మళ్లీ గారంగా అదే ప్రశ్న.. what is your name బామ్మ అని.

అవును కదూ నా పేరు కదూ... వెనకటికి ఇల్లు అలుకుతూ పేరు మర్చిపోయిన ఈగ చందాన ఉంది నా పరిస్థితి.. ఏంటబ్బా ?? లక్ష్మి కాంతమ్మగా కాలాంతరం చెందిన లక్ష్మి కాంతం కదూ, అసలు బామ్మలకి పేరు కూడా ఉంటుందా అని ఆశ్చర్యపోయే ఈ తరానికి చెందిన వాడు కదా వీడికి మాత్రం ఎంత కాలం నాతొ ముద్దు ముచ్చటా ఉంటుందో... రెక్కలోస్తే ఈ పక్షీ ఎగిరిపోతుందిగా !!!


కధాంబుధి